Blog

In januari 2016 was Loki 1,5 jaar oud en zat ze midden in haar puberteit. 

Eerlijk, dit was de zwaarste tijd in ons leven. 

Ze leek alle commando’s die we hadden geleerd op de hondenschool te zijn vergeten. Tijdens de losloopwandelingen verdween ze uit het zicht bij het spotten van wild waardoor mijn hart op dat moment te keer ging en de gedachte door mijn hoofd spookte of ik haar wel terug zou zien. Ze werd hypernerveus, vond haar rust niet meer tijdens de nacht en viel uit naar elke hond die ze zag. 

Op de hondenschool zeiden ze dat dit typisch pubergedrag was en dat ik steviger in mijn schoenen moest staan. Ik mocht niet zo met mij laten sollen want zij was dominant en nam de leiding van mij over. Ik moest dus meer op mijn strepen staan en haar straffen als ze niet gehoorzaamde.

Ik volgde hun advies want zij waren tenslotte ‘de experts’. Inwendig voelde ik een knoop in mijn maag maar wat wist ik er nu van. Elke keer als we naar de les moesten dan werd ik al zenuwachtig op voorhand want ik zou terug onder mijn voeten krijgen en ten schande gemaakt worden voor de hele groep. 

Ik voelde mij onzeker en zocht raad bij jan en alleman. De wandelmaatjes van de losloopgroep zeiden dat dit normaal gedrag was en wel over zou gaan. Volgens hen hoorde dit namelijk gewoon bij de puberteit. De buurman zei dat ik haar eens een goeie tik met de gazet moest geven en dat ze dan wel zou leren gehoorzamen. Op TV zag je dat je je hond moest neerpinnen op de grond tot ze onderdanig werd. Een trainer zei dat ik haar aan de kant moest vastbinden en negeren als ze te onstuimig werd. Ik probeerde het allemaal behalve die tik met de krant (want ik wist wat dit met je deed uit eigen ervaring). Mijn partner probeerde mij gerust te stellen maar wist het zelf ook niet goed. 

In mei bereikten we het hoogtepunt. Elke avond begon Loki mij te pitsen tot bloedens toe. Ik voelde mij gefaald als hondenouder en huilde meer dan dat ik nog vrolijk was. We waren geen team meer maar werden elkaars vijand. Bij Jurgen leek alles vanzelf te gaan maar hij was kordater dan ik dus het moest wel kloppen dat ik ‘te zwak en zachtaardig’ was. Had ik toen maar geweten wat ik nu wist dan hoefden Loki en ik ons nooit zo te voelen.

Ik weet nu dat het pitsen een vorm van bijten is (kleine pijnlijke nipjes geven met de voorste tanden) die vaak voorkomt uit hoge opwinding, aandacht vragen, frustratie en/of verveling. Het is een manier van communiceren waarbij de hond wil zeggen “STOP” of “ik wil dat”. Het was dus een schreeuw om hulp omdat ze niet gehoord werd.

 

De druk en stress in de hondenschool was haar gewoon te veel. De agility moest een uitlaatklep zijn maar werd een plek van frustratie omdat ze zich in de steek gelaten voelde toen ze aan de kant werd gezet.  Dit is zo nog een maand doorgegaan tot iemand me zei dat ze misschien hooggevoelig was en dat ik te veel met haar deed. Ik had een werkhond dus ik moest wel bezig zijn met haar maar niemand had mij verteld dat rust ook belangrijk was.

Toen ben ik mij gaan verdiepen in het wezen hond. Ik deed kennis op over hun basisbehoeften, de emoties van honden en ik leerde de hondentaal beter begrijpen.  Nu 10 jaar later is onze band ongelofelijk sterk. Zij begrijpt mij zonder dat ik woorden moet gebruiken en ik begrijp haar zonder dat ze moet roepen. Nu leven we al enkele jaren gelukkig samen in harmonie. Dat is de reden waarom ik onder andere ook gestart ben met Dogprints.

Ik weet dus hoe het voelt om te denken dat je faalt als hondenmoeder wanneer je hond weer eens die 'typische' puber uithangt. Ben je het beu om continu te moeten horen dat je het verkeerd doet en dat je te zwak ben? Wil je je puber liever leren begrijpen in plaats van dat je hem continu moet straffen of corrigeren? Bekijk dan even mijn puberbegeleiding.

Zit je met twijfels of vragen over het gedrag van je volwassen hond? Aarzel dan zeker niet om even contact met mij op te nemen voor een vrijblijvend gesprek!